Sevgili, Ne çok şeye heves ettik ve de hiçbirini yapamadık. Öyle büyük şeyler de değildi. Beraber bir film izleyemedik. Sana bir yemek yapamadım. (Masa alınca yaparım demiştim, masayı aldım.) Çıkacağımız yolların hiçbirine çıkamadık. Yapalım dediğimiz hiçbir şeyi yapamadık. Bir tanesini yapabilmiş olsaydık büyüyü bozardık. Büyülü bir olmayış bu. Kısmet olmayış.

Sevgili, ‘Korkuyorum’ diyorsun. Hayatta her zaman bunu hissedeceğiz. Bilinmeyen, belirsizlik, riskler taşıyan her durumda korku hissedeceğiz. Hele ki ilişkilerde; aynı anda ölmediğimiz sürece, ayrılacağımız kesin. Ben de korkuyorum; üzülmekten, acı çekmekten, çok özlemekten, çatışmaktan, seni kaybetmekten, yorulmaktan, ümidimi kaybetmekten… Ama korkuyorum deyip hiç adım atmayarak kendimizi dar bir yere hapsetmiş olmaz mıyız? Korkup hiç adım…

Sevgili, Bağ kurduk farkında mısın? Bir çubuk kolay kırılır değil mi? Ya iki çubuk yan yana olursa? Ya üç? Ya dört? Ya on? 10 tane çubuk yan yana olunca bu çubukları kıramayız değil mi? Faşist kelimesi de buradan türemiştir; İtalyanca’da fascista ‘demet’, ‘sıkıca birbirine bağlı grup’ anlamlarına gelir. Hatta o dönemdeki kara gömleklilerin (İtalya’daki sağ…

Sevgi üzerine düşünüyorum birkaç gündür. Sevdiğimizi nasıl anlarız? Sevdiğimiz nasıl anlar sevildiğini? Sevilmek nasıl hissettirir? Seven ne hisseder? Sevgi yekpare bir şey olabilir mi? İçinde sevgi olan; her şeyi herkesi sevebilir mi? Yoksa sevgi parçalı bir şey midir? Birileri sevilir, bir şeyler sevilir ancak bu her şeyi, herkesi kapsamaz mı? Eğer seven sevgi dolu, yekpare…