Sevgi üzerine düşünüyorum birkaç gündür.

Sevdiğimizi nasıl anlarız? Sevdiğimiz nasıl anlar sevildiğini? Sevilmek nasıl hissettirir? Seven ne hisseder?

Sevgi yekpare bir şey olabilir mi? İçinde sevgi olan; her şeyi herkesi sevebilir mi? Yoksa sevgi parçalı bir şey midir? Birileri sevilir, bir şeyler sevilir ancak bu her şeyi, herkesi kapsamaz mı?

Eğer seven sevgi dolu, yekpare seven biri ise, sevgisi bir bütün ise sevilen kişi sevildiğini nasıl hisseder? Kendine has bir sevgi mi ister?

Herkese her şeye karşı temel evrensel sevgim olsa da; zihnimin, enrjimin, bedenimin, zamanımın sınırları var.

Sevgim burada fark ediyor sanırım. Daha çok sevdiklerime, yeri bende özel olanlara; daha çok zamanımı ayırıyorum, onlarla daha çok zaman geçiriyorum. Daha çok dikkatimi veriyorum. Ona emeğimi daha çok veriyorum. Onu daha çok düşünüyorum, daha çok koruyup, kolluyorum. Ona daha özenli oluyorum. Daha çok dokunuyorum, sarılıyorum. Daha çok gülümsüyorum. Onu daha çok özlüyorum. Ona daha çok hediye alıyorum. Kendimde iyi ve güzel olan şeyleri ona daha çok sunuyorum. Ve de kendimdeki daha olumsuz şeylere onu daha az maruz bırakmaya çalışıyorum.

Böyle yazınca bir bir, sanki anlaşılır bir şey aslında sevmek de sevilmek de.

Yani anlarsın sevdiceğim; seni sevip sevmediğimi, ne kadar sevdiğimi.

Ne dersin?