Sevgili,

‘Korkuyorum’ diyorsun.

Hayatta her zaman bunu hissedeceğiz. Bilinmeyen, belirsizlik, riskler taşıyan her durumda korku hissedeceğiz.

Hele ki ilişkilerde; aynı anda ölmediğimiz sürece, ayrılacağımız kesin.

Ben de korkuyorum; üzülmekten, acı çekmekten, çok özlemekten, çatışmaktan, seni kaybetmekten, yorulmaktan, ümidimi kaybetmekten…

Ama korkuyorum deyip hiç adım atmayarak kendimizi dar bir yere hapsetmiş olmaz mıyız? Korkup hiç adım atmadığımızda yaşayabileceğimiz onca güzel anı da ıskalıyor olacağız.

Böyle olmasın.

Bir adım atmak için korkusuz olmayı beklemek yerine korkumuzla bir adım atalım.

Birbirimizin elinden tutabiliriz, çok korkunca sarılabiliriz, derin nefesler alabiliriz, korkularımızla ilgili konuşabiliriz.

Ne dersin?