İçimize bir fazla kelime almasak bazen.

Kendi ruhumuzu, dinginliğimizi koruyabilmek için duyar duymaz kulaklar olsak, kalın perdelerle katman katman donatsak kendimizi ve içeriye hiçbir şeyi sızdırmasak.

İçimize yağan yağmurdan, içimizde esen rüzgara kadar her şey haberli ve hesaplı olsa, ne bir yabani ot bürüse ne de topraktan aniden bir şey fışkırsa. Peyzajımızın her miliminden bizzat sorumlu olsak.

Duymaz kulaklara konuşmaktan, bakmayanlara görünmekten vazgeçip içimize dönsek.

Gürültü yok.

İçimizdeki müziğin, kokunun, rengin, tadın hoş bir ahengi olsa yalnızca.

Yalnızca Şems’e aralansa kapımız. Yalnızca Şems ise.