Acılarımızı görmeme, onlarla temas etmeme yönünde bir eğilimimiz oluyor. Biraz böyle öğrendik. Acımıza bakmayı bilmiyoruz. Genelde acımızı bastırıyoruz. Nasıl yapıyoruz bunu? Kimimiz alışverişle, kimimiz fazla temizlikle, kimimiz alkolle, uyuşturucuyla, seksle, ekranla, kumarla, bahisle, oyunlarla, dizilerle, fazla yemekle, kitaplarla, gezmekle, sürekli kendini megul tutmakla, otomatik pilotta koşturmakla… Siz acınızı yaşar mısınız? Acınız olduğu zaman acınıza bakabilir…
Öne çıkan
Atölyeler
Hiyerarşik olmayan, eşitlikçi bir ortamda, beraber düşünmeye, farkındalıklarımızı artırmaya, paylaşmaya ne dersiniz? Haydi!