Ne fark ediyorum biliyor musunuz, öğrenmek hiç bitmiyor.

Bazen kendimle olan iç sesimi duyuyorum: Yine mi!?

Bazı hataları tekrar tekrar yaptığımı görüyorum. Hayal kırıklığına uğruyorum. Halbuki bir şeyi bilmek, anlamak ile pratikte uygulayabilmek gerçekten farklı. Bolca pratik yapmak gerekiyor tıpki bir vuruşa, atışa çalışır gibi. Kolumuzu nasıl uzatmamız gerektiğini biliriz, vücudumuzun alması gereken şekli biliriz ama pratikte yapmayı deneyince top bambaşka bir yere gider. Tam da bu noktada kendimize söylenmek, moralimizi bozmak yerine uygun duruşu, atışı tekrar tekrar denememiz gerekir.

Hayat da bunun gibi.

“İhtiyacım olunca sesimi çıkarayım.” , “Sınırlarımı belirteyim.” ,” Ne isteyip, ne istemediğimi bileyim ve bunu iletebileyim.” istiyorum. Ama bazen arzu ettiğim sonucu alamıyorum.

Tekrar denemem gerek. Kendimi eleştirmeden. Hala olmuyor, demeden.

Tekrar denemem gerek. Alıştığımız bir davranış kalıbından çıkmak kolay değil; zaman alıyor, çaba gerektiriyor. Bunun gerektirdiği çabayı ve zamanı görmezden gelip “olmadı işte!” demek tamamen kendimize yaptığımız bir haksızlık.

Bunu yapmayalım.

“Yapabilirim” diyen iç ses olalım.

Biz buna değeriz : )