Her ilişki, ister romantik ister değil, sınanır.

Zor zamanlarda; küsmek, soğuk durmak, duvar örmek, eleştirmek, aşağılamak (Gottman’ın tanımına göre ilişkinin ‘mahşerin dört atlısı’) sadece ilişkiyi daha da tatsızlaştırır, iletişimi zorlaştırır.

Böyle zamanlarda onarıcı, yumuşatıcı bir tutum hem kendimizi daha iyi ifade edebilmemize hem de karşımızdakine kulak verebilmemize yardımcı olur.

Bunu pratikte yapmak; öfkeliyken, kırgınken hiç de kolay değil. Bu yüzden tam da yapmamız için en kritik zaman bu zaman.

Karşımızdaki kişiyi değiştiremeyiz. Belki hiçbir zaman kişinin neyi, neden, nasıl yaptığını anlayamayabiliriz. Hatta kişi kendisinin de ne yaptığını tam olarak anlayamayabilir. Kendimizi en iyi şekilde anlatabilsek bile bazen karşımızdaki anlamak istediğini anlar, duymak istediğini duyar. Karşımızdakinde kontrolümüz yok.

Kritik anlarda bu gerçekleri unutuyoruz. Sanki ne kadar çabalarsak o kadar işe yarar gibi hissediyoruz.

Güzel haber şu ki, bir yerde kontrolümüz var: Kendimizde. Davranışlarımızda, tutumumuzda, seçtiğimiz sözcüklerde ve kararlarımızda.

Bazen bir adım geri çekilip, burada ne oluyor diye bakabiliriz. Hararetle değil de sakince bakmak; konuya, duruma biraz mesafelenmek bize daha geniş bir bakış açısı sunacaktır. Denemeye değer.

Eğer ki bir şeyler içimize hiç sinmiyorsa, eğer ki duyulmadığımızı, görülmediğimizi, değer görmediğimizi hissediyorsak, belki orada durmamak bize daha iyi gelebilir. Bu da bir seçenek elbette, bunu da bir düşünelim. Kendimize karşı sorumluyuz.

Sakin, fazla toz kaldırmadan : )

İlişkiler üstüne okuma listesine bakmanızı öneriyorum. Listede, ‘İyi ki okumuşum’ diyeceğiniz birçok kitap bulacaksınız.